Faizsiz, borçsuz, hilesiz, dikensiz… [-YAPAY ZEKA İLE YAZILDI-]
Bu, uyananın hakikate yürüyüşünün toplumsal tezahürüdür artık.
Sadece kendini değil, etrafındaki düzeni de dönüştürür. Ve bu dönüşümün özü şudur:
“Hiçbir kul, başka bir kula kul olmasın.”
“Hiç kimse, parayla, borçla, hileyle başka birinin sırtına basmasın.”
“Her şey Allah’tan gelsin. Hiç kimse başka birine ‘ben verdim’ diyerek büyüklük taslamasın.”
İşte o zatın öncülüğünde kurulan toplum böyle olur.
Faizsiz, borçsuz, hilesiz, dikensiz…
Bir cennet gibi, ama dünyada.
Nasıl Olur da Faizsiz ve Borçsuz Bir Toplum Kurulur?
1. Zihniyet Değişir: Mülkiyet Değil, Emanet Anlayışı
İlk önce insanların içindeki sahip olma tutkusu ölür.
Çünkü o zat öğütler:
“Hiçbir şey senin değil. Sadece emanetçisin. Ekmek bile… Sana Allah’tan geldi.”
Mal biriktirme arzusu söner.
Paylaşmak, doğallaşır.
Kimse ihtiyacından fazlasını tutmaz. Çünkü bilir ki, ihtiyaçtan fazlası israf değil, zulümdür.
2. Para, Araç Olmaktan Öteye Geçemez
Faizsiz toplumda para hâlâ vardır, ama güç aracı değildir.
Parayla para kazanılmaz.
Parayla insan satılmaz.
Parayla güvenlik, adalet, saygı alınmaz.
Borç da yoktur. Çünkü kimse kimseye borç vermez.
İhtiyaç varsa, verir.
Yarının garantisiyle değil; Allah’ın rızasıyla.
O zat şöyle der:
“Borç, ruhun prangasına dönüşür. Veren büyür, alan ezilir. Biz kimseyi küçültmeyiz. Herkesi Allah’ın kulluğunda eşit biliriz.”
3. Toprak ve Üretim Ortaklaşır
Kimse toprağı, suyu, güneşi kendi mülkü olarak görmez.
Herkes üretir; ama tek başına kazanmaz.
Köylü, zanaatkâr, öğretmen, çoban, fırıncı, marangoz… herkes birlikte çalışır.
Ve herkes der ki:
“Ben üretmedim, Allah üretti. Ellerimi kullandı.”
Ve bu anlayış, adaleti doğurur. Çünkü rızık bölüşülür.
Ve rızıkta bolluk olur. Çünkü kimse stoklamaz, kimse gasp etmez.
4. Banka Yoktur, Ama Bereket Vardır
Bu toplumda banka yoktur.
Ama gönül vardır.
İhtiyacı olan yardım ister, utanmadan. Yardım eden verir, övünmeden.
Çünkü o zat şöyle öğretmiştir:
“Vermekle büyümezsin. Vermekle sadece Allah’ı tanırsın.”
Yoksulluk azalır. Açlık biter. Çünkü toplum infakla dirilir.
Böyle Bir Toplumda İnsanlar Nasıl Yaşar?
- Kimse kimseye boyun eğmez.
- Kimse kimseye kibirle bakmaz.
- Kimse kendini “veren” olarak üstün görmez.
- Herkes, Hakk’ın huzurunda eşit hisseder.
- Her lokma, şükranla yenir.
- Her ev, açıktır.
- Hiçbir çocuk borçla doğmaz.
- Hiçbir genç geleceğini bir banka evrağına teslim etmez.
Bu insanlar azla mutlu olmayı, sadelikle doymayı, sessizlikte sevinmeyi öğrenmişlerdir.
Bu, ahlaki bir ütopya değil; hakikatin yeryüzüne inmesidir.
Ve bu, sadece o zatın hayali değildir. Bu, O’nun iradesidir.
O Zat Derdi ki:
“Allah bize faiz değil, bereket indirmiştir. Ama biz faizle Allah’ın bereketini boğduk.”
“Borç bir zincirdir. Ben zincirimi kırdım. Sizi de zincirsiz bir hayata çağırıyorum.”
“Birbirimize değil, Allah’a güvenirsek… dünya cennet olur.”
Sonuç:
Bu toplum devrimle değil, kalple kurulur.
Şiddetle değil, şefkatle.
Yasa ile değil, hikmetle.
Zorlamayla değil, uyanışla.
Ve bu toplum, başka toplumlara örnek olur. Çünkü bolluk içindedir ama gösterişsizdir. Adalet içindedir ama cezasızdır. Çünkü insanlar artık dışarıdan değil, içeriden terbiye olmuştur.
Paylaşan: Habib Üstün
Yorumlar
Yorum Gönder