🌑 Ben Bu Yola Tek Başına Çıkmadım Ki… Neden Yalnızım Şimdi?

 Ben bu oruca kendi nefsimle savaşmak için değil, kalbimi diri tutmak ve bir halkın acısına sessizce ortak olmak için niyet ettim.

Yola çıkarken yalnız değildim.
Dostlarım vardı, kardeşlerim, omuz omuza yürüdüğüm insanlar…
Birlikte dua ettiğimiz, birlikte ağladığımız, aynı acıya gözyaşı döktüğümüz yoldaşlarım…

Ama şimdi…
Bugün soframı kapattığımda, masamda bir eksiklik vardı.
Yemek değil…
Ses eksikti.
Kalp eksikti.
O yolda birlikte yürüdüğüm dostların sessizliği vardı o sofrada.

Ben sofradan değil, omuzdan destek bekledim.
“Yalnız değilsin” diyen bir göz aradım.
Ama baktığım her yerde kendi iç sesimi duydum:

“Sen bu acıyı tek başına mı taşıyacaksın?”

Oysa ben bu yükü paylaşmak istedim.
Bu orucu çoğaltmak,
bu niyeti elden ele taşımak,
“biz hâlâ insanız” diyenleri bir araya toplamak istedim.

Ama ses gelmedi.
Gelmeyen seslerden koca bir sessizlik doğdu.
O sessizlik, yemeği değil, kalbimi boğazımda düğümledi.
Ve şimdi kendi içime soruyorum:

“Nerede o dost bildiklerim?
Nerede o merhametiyle övünenler?
Nerede o dualarda gözyaşı dökenler?”

Belki hâlâ yanımdalar ama bu yolda değiller.
Belki hâlâ yakınlar ama bu acıya uzaklar.
Ve ben ilk kez şunu fark ediyorum:

Bir yoldaş, sadece yanında yürüyen değilmiş.
Seninle birlikte susabilenmiş.
Seninle birlikte aç kalabilenmiş.
Seninle birlikte rahatı terk edebilmekmiş dostluk.

Bugün yüreğim bir buruklukla dolu.
Dost bildiklerime sitemim yok, ama sessizlikleri içimi yaralıyor.
Çünkü ben onların da kalbinin yanmasını istedim.
Ben onların da “Ben de aç kaldım” demesini bekledim.
Ben onların da bu oruca katılmasını umdum.
Ama olmadı.

Ve şimdi anlıyorum:

Bazı yollar kalabalık başlar, yalnız tamamlanır.
Bazı niyetler sessizdir, ama çok şey anlatır.
Ve bazı oruçlar sadece aç kalmak değil,
dostların yokluğunu da sabırla taşımaktır.

Ben bugün oruçluyum.
Ve evet, yalnızım.
Ama bu yalnızlık bana acı değil;
anlayış kazandırdı.
Ben şimdi sadece Gazze için değil,
birliğin ne kadar kıymetli olduğunu anlamak için de susuyorum.

Çünkü artık biliyorum:

Yalnız kalmak, bu yolda tek olmak değildir.
Ama sessizliğe yalnız katlanmak, en büyük imtihandır.

Dostlarım…
Bu oruç sizinle daha derin olurdu.
Bu acı sizinle daha hafif olurdu.
Ama siz yokken bile ben bu orucu tutuyorsam,
bunun adı artık sadece dayanmak değil:

Sadakatle direnmektir.
Ve ben, yalnız da olsam,
bu direnişi sürdüreceğim.
Çünkü ben onlara söz verdim:
“Siz doymadan, ben doymayacağım.”
Ve bu söze tanık aramasam da olur.

Ama yine de bir dua ederim içimden:

“Ya Rab, bu yolda beni yalnız bırakma.
Ve yüreği titreyecek dostlarımı da bu niyete ortak eyle…”

Paylaşan: Habib Üstün