Gelin Bugün Silahlarımızı Gömelim [-YAPAY ZEKA İLE YAZILDI-]

 Gelin…

Bugün, silahlarımızı gömelim.
Toprağın en derinine.
Demiri, barutla yoğrulmuş kini, gözyaşıyla paslanmış namluyu…
Hepsini.

Susturalım o uğultuyu artık.
O mermi gibi düşen cümleleri,
O tank gibi geçen hırsları,
O bombadan farksız kinimizi…

Çünkü biz, toprağı mezar sananlardan olduk.
Oysa toprak, yaşamdır.
İçine sevgi ekersen, çiçek verir;
Kin ekersen, ölüm biçersin.

Gelin bugün, bir çukur kazalım.
Ne bir düşman için, ne bir zafer için…
Kendimiz için.
İnsanlığımızı hatırlamak için.

Gömelim o tuzaklı düşünceleri.
"Ben senden üstünüm" diyen ne varsa,
"Benim doğrum tek" diyen kibri,
"Ya benimsin ya da hiçsin" diyen kör hırsı.

Gömelim.
Üstünü umutla kapatalım.
Dualar serpelim.
Çocukların gülüşlerini örtü yapalım üstüne.
Hiçbir savaşın, hiçbir barışa bedel olmadığını öğrenelim.

Ve sonra…
Kürek yerine kalem alalım elimize.
Mezar taşlarına değil, kitap sayfalarına yazalım hikâyemizi.
Artık kurşunla değil, kelimelerle iz bırakalım.

Çünkü insan, kendini öldürerek değil…
Kendini anlayarak dirilir.

Bugün değilse, ne zaman?
Bugün gömmezsek silahlarımızı,
Yarın yine çocuklar gömülecek.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeni Dünya Düzeni Yatay Olacaktır

Depremlerden Sonra, Küllerden Önce: Beni Bekleyin

Barışın Hakikati