Zulümden Sevgiye

Gece oldu, rüzgâr sustu
Kaçtım, ardımda kalan ne varsa
Bir yara gibi içimde ailem
Ama şimdi gözümde bir ışık var
O, sevdiğim kadın
Ve minik elleriyle tutunan kızımız

Yağmur gibi düştü acılar üstüme
Ama toprağa karıştık birlikte
Bir çiftlik, bir yuva,
Ve sıfırdan yazdık kaderimizi
Ne evvelin zulmü kaldı içimde
Ne de geçmişin yükü

Gece oldu, kuşlar kondu saçlarına
Sen güldün, ben sustum
Gözlerin “evet, geldik” dedi
Kaçış değil artık bu
Bir varış, bir kabulleniş
Bir sarılış hayata

Ey yârim, ey canımın yarısı
Seninle birlikte yeniden doğdum
Ve kızımız...
O, geçmişin değil geleceğin sesi
Ben artık dönmem
Çünkü burası benim gerçek yuvam

Paylaşan: Habib Üstün